شمارهٔ ۸ - فی الاستیهاب السرج بعد موهبة الفرس
ایا سپهر جنابی که همچو اختچیاننهد بر ابلق که پیکر تو جوزا زین
چو آفتاب ز خاک درت شرف یابدبر آستان تو افتد ز طاق خضرا زین
گهی که عزم شبیخون کنی بر انجم چرخبسبز خنک فلک بر نه از ثریا زین
ز بهر بنده مخلص چو اسب فرمودیوزین بتنگ نیاید دلت بفرما زین
پیاده ئیکه ترا رخ نهاد و اسب گرفتبره نباشد اگر نبود اسب او را زین