شمارهٔ ۳۲۲

۱۱ بیت

اگر تو عشق نبازی بعمر خویش چه نازیکه کار زنده دلان عشق بازی است نه بازی

مرا بجور رقیبان مران ز کوی حبیباندرون کعبه چه باک از مخالفان حجازی

میان حلقه ی رندان مگو ز توبه و تقویبیان عشق حقیقی مجو ز عشق مجازی

مکن ملامت رامین اگر ملازم ویسیمباش منکر محمود اگر مقرّ ایازی

بمیر بر سر کویش گرت بُود سر کویشکه پیش اهل حقیقت شهید باشی و غازی

کنند گوشه نشینان کنج خلوت چشممهزار میخی مژگان بخون دیده ی نمازی

بتیرگی و درازی شب چو دوش ندیدماگرچه زلف تو از دوش بگذرد بدرازی

متاب روی ز مهر ارچه آفتاب منیریبحُسن خویش مناز ارچه در تنعّم و نازی

بسوی ما نظر کن ز روی لطف و کرامتبکوی ما گذری کن ز راه بنده نوازی

بزیر پای تو خواجو اگر چو مور بمیردترا خبر نبُود بر فراز ابرش تازی

اگرچه بلبل باغ محبّتست ولیکنمگس چگونه کند پیش باز دعوی بازی