شمارهٔ ۱۲۴

۹ بیت

یارش نتوان گفت که از یار بنالدواندل نبُود کز غم دلدار بنالد

گر بند نهد دشمن و گر پند دهد دوستمشتاق گل آن نیست که از خار بنالد

چون یار بدست آیدت از غیر چه نالیکان یار نباشد که ز اغیار بنالد

هر سوخته دلرا که زند لاف انا الحقنبود سر یار ار ز سر دار بنالد

در وصل حرم کی رسد آنکو ز حرامیدر بادیه و وادی خونخوار بنالد

عیبی نبُود گر ز جفای تو بنالمبیمار هر آئینه ز تیمار بنالد

بر گریه ی من ساغر می گرم بگریدوز زاری من چنگ سحر زار بنالد

دل در سر زلفت بفغان آمد و رنجوردوری نبُود گر بشب تار بنالد

خواجو چو درین کار نداری سر انکارآنرا مکن اقرار کز انکار بنالد