شمارهٔ ۶۱ - فی مدح الصاحب الاعظم الاعدل الاکرم مستخدم ارباب السیف و القلم رکن الحق و الدین عمید الملک
ای خط سبز ترا عنبر و ریحان بندهدرج یاقوت ترا لؤلؤ و مرجان بنده
وی دلم چاه زنخدان ترا زندانیتو عزیزی و صدت یوسف کنعان بنده
زنگی زلف ترا نافه ی چینی هندوگل رخسارترا لاله ی نعمان بنده
پایمالش مکن آخر چو سر زلف سیاهکه ز سودای تو شد بی سر و سامان بنده
کارش ارزانک نه در پای فکندی ز چه رویچون سر زلف کژت گشت پریشان بنده
با توام دل بسوی روضه ی رضوان نکشدکه ترا خانه بُود روضه و رضوان بنده
بی خطا خون من خسته چرا ریزی از آنکبی گناهی نکشد هیچ مسلمان بنده
منزل بنده و خلوتگه وصلت هیهاتکی شود همنفس حضرت سلطان بنده
سرمه ی دیده کند گرد سُم شبرنگتهمچو خاک در دستور جهانبان بنده
رکن دین آصف جم جام عمیدالملک آنکه بُود چرخ هوادارش و دوران بنده
آن علی علم حسن حلم که از فرط جلالشد محمد بجهانگیری و حسّان بنده
خضر عیسی نفس و آصف جمشید شکوهقطب خورشید فر و خواجه ی کیوان بنده
دوش گفتم که بُود مشتری خاک درشگفت برجیس که اینک بدل و جان بنده
چون برون آید از ایوان فلک شاهد صبحشودش خسرو این بر شده ایوان بنده
ای تراگاه سخا حاتم طائی چاکروی ترا روز وغا رستم دستان بنده
صبح در مقدم میمون تو بر رسم نثاراز سر صدق زرافشان و سر افشان بنده
تیر کو منشی دیوان سپهرست بُودبنده ی خطّت و سر بر خط فرمان بنده
طوطی کلک شکرخای ترا گاه صریرگشته مرغان خوش الحان گلستان بنده
زاده ی بحر ضمیر گهر افشان ترادُر شهوار شود از بُن دندان بنده
چون محیط کف دُرپاش تو در موج آیداز حیا آب شود قلزم و عمّان بنده
از پی فاتحه ی باب دو عالم بستستحرز اخلاص تو بر بازوی ایمان بنده
در حضور تو دُر افشانم از آنروی که هستپرتو رای ترا شمس در افشان بنده
چون بمیدان سخن روی در آرد آردگوی زرین فلک در خم چوگان بنده
بنده ی حکم جهانگیر تو چون بنده کمنددر جهان گرچه ترا هست فراوان بنده
در همه مدت عمر ار نفسی بی تو ز دستهست از آن عمر تلف گشته پشیمان بنده
بنده در بندگیت از دو جهان آزادستهمه دانند کز احسان شود انسان بنده
باد چیپور ترا هندو و قیصر خادمباد فغفور ترا چاکر و خاقان بنده