شمارهٔ ۴۰ - فی مدح الصاحب السعید رکن الدین عبدالملک طاب ثاره
زهی عذار تو دارالقرار مردم چشمدرون چشم تو جای قرار مردم چشم
سواد خال تو هندوچه ی حدیقه ی جانبیاض روی تو باغ بهار مردم چشم
هلال ابروی تو طاق منظر دیدهقد تو نارون جویبار مردم چشم
لب تو چشمه ی آب حیوة خضر روانخط تو نافه ی مشگ تتار مردم چشم
هوای روی تو بستانسرای دیده ی دلفضای کوی تو دارالقرار مردم چشم
حدیث لعل تو نقل و شراب مجلس روحخط و عذار تو لیل و نهار مردم چشم
ببوی زلف تو خرم دل نسیم بهاربروز روی تو خوش روزگار مردم چشم
شکسته از لب لعلت دل عقیق یمنگرفته از می سحرت خمار مردم چشم
خط غبار توام روزنامه ی دیدهخیال چشم توام یار غار مردم چشم
نزول کرده ز جور تو خونیان و سرشکدرین دو حجره ی گوهر نگار مردم چشم
چنانک آتش مهر تو آبرویم بردببرد آب رخت آب کار مردم چشم
روان بروی در آید سرشک گرم رُوماگر عنان کشد از شهسوار مردم چشم
مرا که آینه داری کنم بچشم ترابود جمال تو آئینه دار مردم چشم
دکان دیده پرست از جواهر بحرینفرو گرفت یمین و یسار مردم چشم
کنند جوهریان سراچه ی چشممعقود لؤلؤ لالا نثار مردم چشم
دلم چو خیل خیال تو در رسد گویدکه ای بقصد من خسته یار مردم چشم
بیا که جات کنم بر کنار مردم چشمزیادتم چه دهی انتظار مردم چشم
تو در میان حریفان و خفته مست و خرابخیال چشم توام در کنار مردم چشم
زدیده بانی چشمم چه سود از آنک سرشکبلحظه یی بگشاید حصار مردم چشم
عجب که جعفر سفّاح چشم خونبارمنمیرود ز پی کارزار مردم چشم
مرا ز مهر تو گوئی که ابر نیسانستبعینهُ مژه سیل بار مردم چشم
چو کرد مردم چشمم نظر بجانب تودلم زره بشد از رهگذار مردم چشم
شوم مقیم درت تا بروی من چه رسدازین دو هندوک نابکار مردم چشم
ز بسکه سرخ برآید سرشک من هر دمگمان برند که شد شرمسار مردم چشم
چو خون خویش کند بر من شکسته حلالچرا بجان نشوم دوستدار مردم چشم
اگرچه اجرای و ادرار من ز خون دلستشدم بعهد تو ادرار خوار مردم چشم
بگیردم نمک آبدیده در دیدهبچشم اگر نشوم حقگزار مردم چشم
ز مهر گلشن حسن تو خار مژگانمکند بخون جگر خارخار مردم چشم
غبار خط تو بر آب چون بر اندیشمبآب دیده بشویم غبار مردم چشم
خیال لعل تو گویی بچشم من آبیستکه هست منبعش از چشمه سار مردم چشم
کشید نقش تو خط در نگارخانه چینببرد صورتت آب نگار مردم چشم
نکرد مثنوی دیده ابن مقله سوادمگر مدیح خداوندگار مردم چشم
چراغ چشم جهان آنکه روشنست که هستنهان حکم قضاش آشکار مردم چشم
مدار مرکز عالم که فرض عین بودبگرد مرکز قصرش مدار مردم چشم
خدایگان جهان رکن دین عمید الملکفروغ دیده ی چرخ افتخار مردم چشم
مه سپهر جلال انک خاکبوس درشبود بعین رضا اختیار مردم چشم
بآب روی بود اعتبار مردم و منبخاک پاش کنم اعتبار مردم چشم
زهی بصورت و معنی چو مردم دیدهعزیز کرده ی صورت نگار مردم چشم
تو آن سپهر جنابی که نعل شبرنگتشه سپهر کند گوشوار مردم چشم
بسعی تست که دادست پرده دار بصردرون منظره ی دیده بار مردم چشم
بفرّ دولتت از نرگسی والا شددرین حدیقه شعار و دثار مردم چشم
ز بهر صدر تو کس قالیی نبافت چنینمرصع از گهر شاهوار مردم چشم
بگاه مدح تو باشد جریر واعشی راسواد شعر چو آبم شعار مردم چشم
عروس طبع من آن ماه عنبرین موسیتکه هست باغ رخش لاله زار مردم چشم
کند رکاب فلک سای نعل که کوبتسوار عرصه گردون سوار مردم چشم
همیشه تا بود آهوی چشم خوبانرابروبهی دل شیران شکار مردم چشم
سواد مدح تو بادا بیاض چشم و مبادبجز نوشتن مدح تو کار مردم چشم