شمارهٔ ۸ - فی مدح المولی الاعظم السعید الشهید شمس الحق و الدین محمود صاین قاضی طاب مثواه
چون درآئی بشکر خنده شکر آب شودور تکلم کنی از شرم گهر آب شود
ساکن منظر چشمم که جهان بین من اوستپیش روی تو بهنگام نظر آب شود
گر بریزم قدح دیده زمین نم گیردور برآرم نفس از سینه حجر آب شود
شب مهتاب ز سوز دل پر آتش منشمع کافوری شب تاب قمر آب شود
مهر کو چشم و چراغ فلکش می خواننداز تف آه منش پیه بصر آب شود
چون ببیند بگه آنک در آئی بسخنشکر تنگ ترا تنگ شکر آب شود
صبحدم بیتو نخواهم که بر آرم نفسیکه اگر دم بزنم شمع سحر آب شود
مژه چون مدخل منظوم سرشکم خواندمردم دیده ی سیاره شمر آب شود
از چه رو لعبت عمّانی چشمم هر دمجامه ی موج برون آرد و در آب شود
پیش تیغ ستمت خشت دو سر خون گریدنزد پیکان غمت تیر سپر آب شود
چون فروزنده شود روی تو ورای وزیراز حیا چشمه ی رخشنده ی خور آب شود
شمس گردون معالی که ز تاب سخطشکوه آهن دل زرّینه کمر آب شود
گوهر از آب شود حاصل و گاه غضبشدر دل تنگ صدف بار دگر آب شود
موج دریای کفش چون متلاطم گرددمیغ را چون گهر تیغ مقر آب شود
ایکه چون یاد سنان تو کند مادر دهرنطفه از سهم در اصلاب پدر آب شود
چون بوصف کف و کلک تو حدیثی رانمبحر در خوی فتد و لؤلؤ تر آب شود
قرص خود بر طبق چرخی سیمین سپهرز آتش طبع تو چون قرصه ی زر آب شود
دل فردوس بخندد ز نسیم کرمتوز مهابت بر قهر تو سقر آب شود
پیر فرتوت جهاندیده ی گردون از سهمپیش شمشیر تو در سنّ کبر آب شود
بگه کینه چو از قله برافرازی تیغکوه را ز آتش خشم تو جگر آب شود
اختر از بارقه ی طبع تو اخگر گرددخرد از ذهن تو در باب هنر آب شود
ره نوردان محیط فلک سر زده راچون عطای تو زند موج ممر آب شود
خصم تر دامن بی آب ترا گاه گریزبسکه چون ابر کند گریه مفر آب شود
چون کنم یاد لب خنجر گیتی سوزتآتش خاطرم از بیم خطر آب شود
قاف کو دایره ی مرکز خاک افتادستگر بیابد ز نهیب تو اثر آب شود
روز هیجا که شود برق سر تیغ بمیغو آب گردد چو طبر خون و تبر آب شود
چون سموم نفس خصم تو جستن گیردبحر در جوش شود ز آتش و بر آب شود
باغ نه پیشگه شش چمن گیتی رابرگ از اشجار فرو ریزد و بر آب شود
کوه و در گرد سپاه تو بگیرد و ز سهمکوه بر خاک زمین افتد و در آب شود
چون درفشنده شود بیلک آتش بارتکوکب روشن این هفت سپر آب شود
این جواری لآلی وش آتش رخ راتا برین نیل روان راهگذر آب شود
شمع اقبال همایون تو افروخته بادتا بحدّیکه از و عقل بشر آب شود