شمارهٔ ۴۱

۹ بیت

تُرک من ترک من بی‌سر و پا کرد و برفتجگرم را هدف تیر بلا کرد و برفت

چون سر زلف پریشان من سودائی راداد بر باد و فروهشت و رها کرد و برفت

خلعت وصل چو بر قامت من راست ندیدبر تنم پیرهن صبر قبا کرد و برفت

عهد می‌کرد که از کوی عنایت نرودعاقبت قصد دل خستهٔ ما کرد و برفت

هدهد ما دگر امروز نه بر جای خود استباز گوئی مگر آهنگ سبا کرد و برفت

ما نه آنیم که از کوی وفایش برویمگرچه آن تُرکِ ختا ترک وفا کرد و برفت

چون مرا دید که بگداختم از آتش مهرهمچو ماه نوَم انگشت‌نما کرد و برفت

می‌زدم در طلبش داو تمامی لیکنمهرهٔ مهر برافشاند و دغا کرد و برفت

آن ختائی‌بچه چون از برِ خواجو برمیدهمچو آهوی ختن عزم ختا کرد و برفت