شمارهٔ ۲۸۸

۱۰ بیت

در باز جان گر آرزوی جان طلب کنیبگذر ز سرا گر سرو سامان طلب کنی

در تنگنای کفر فرو مانده ئی هنوزوانگه فضای عالم ایمان طلب کنی

زخمی نخوردی از چه کنی مرهم التماسدردی نیافتی ز چه درمان طلب کنی

در مرتبت بپایه ی دربان نمی رسیوین طرفه تر که ملک سلطان طلب کنی

خرمن بباد بر دهی از بهر گندمیوینم عجب که روضه ی رضوان طلب کنی

یکشب بکنج کلبه ی احزان نکرده روزاز باد بوی یوسف کنعان طلب کنی

هر چوب کان ز دست شبانی در اوفتدزان معجزات موسی عمران طلب کنی

آئی بدیر و روی بگردانی از حرمو انفاس عیسی از دم رُهبان طلب کنی

همچون خضر ز تیرگی نفس در گذرگر زانک آب چشمه ی حیوان طلب کنی

خواجو چو وصل یار پریچهره یافتیدیوی مگر که ملک سلیمان طلب کنی