شمارهٔ ۲۱۷

۹ بیت

مدتی شد که درین شهر گرفتار توایمپای بند گره طره طرار توایم

کار ما را مکن آشفته و مفکن در پایکه پریشان سر زلف سیه کار توایم

طرب افزای مقیمان درت زاری ماستزانک ما مطرب بازاری بازار توایم

گر کنی قصد دل خسته ی یاران سهلستترک یاری مکن ای یار که ما یار توایم

تو بغم خوردن ما شادی و از دشمن دوستهیچکس را غم نیست که غمخوار توایم

آخر ای گلبن نورسته بستان جمالپرده بگشای که ما بلبل گلزار توایم

تا ابد دست طلب باز نداریم از توزانک از عهد ازل باز طلبکار توایم

بده ای لعبت ساقی قدحی باده که مامست آن نرگس مخمور دلازار توایم

آب بر آتش خواجو زن و ما را مگذاربر سر خاک بخواری که هوادار توایم