شمارهٔ ۲۰۹

۱۱ بیت

نشان دل بی نشان از که جویمحدیث تن ناتوان با که گویم

گر از کوی او روی رفتن ندارممگیرید عیبم که در بند اویم

برویم فرو می چکد اشک خونینز خون جگر تا چه آید برویم

رخ از زانک شستم بخوناب دیدهغبار سر کویت از رخ نشویم

وفای تو ورزم بهر جا که باشمدعای تو گویم بهر جا که پویم

خیال تو بینم اگر غنچه چینمنسیم تو یابم اگر لاله بویم

چه نالم چو از ناله دل شد چو نالمچه مویم چو از مویه شد تن چو مویم

چو رنجم تو دادی شفا از چه خواهمچو درد از تو دارم دوا از که جویم

اگر کوزه خالی شد از باده حالیبده ساقیا کاسه ئی از سبویم

چو ساغر بگرید ببین های هایمچو مطرب بنالد ببین های و هویم

بچوگان مزن بیش از ینم چو خواجوکه سرگشته و خسته مانند گویم