شمارهٔ ۲۰۵

۹ بیت

ای تنم کرده ز غم موئی و در مو زده خموی دلم یک سر مو و ز سر موئی شده کم

گر دلم باک ندارد ز غم عشق چه باکور غمم دست ندارد ز دل خسته چه غم

هم دل گرم کرم نیست درین ره همدلهم دم مرد گرم نیست درین غم همدم

پیش چشمم ز حیا آب شود چشمه ی نیلوانگه از نیل سرشکم برود آب بقم

ای بصد وجه رخ خوب تو وجهی ز بهشتوی بصد باب سر کوی تو بابی زارم

چون کنم وصف جمالت که دورویست ورقچون دهم شرح غمت چون دو زبانست قلم

من بغوغای رقیب از سر کویت نرومزانک بی خون حرامی نبود وصل حرم

از تو چون صبر کنم زانک نگردد ممکنصبر درویش ز الطاف خداوند کرم

خیز خواجو که چو پرگار بسر باید گشتهر که در دایره ی عشق نهادست قدم