شمارهٔ ۲
ای صبح صادق رخ زیبای مصطفیوی سرو راستان قد رعنای مصطفی
آئینه ی سکندر و آب حیات خضرنور جبین و لعل شکر خای مصطفی
معراج انبیا و شب قدر اصفیاگیسوی روز پوش قمر سای مصطفی
ادریس کو معلم علم الهی استلب بسته پیش منطق گویای مصطفی
عیسی که دیر دایر علوی مقام اوستخاشاک روب حضرت اعلی مصطفی
بر ذروه دنا فتدلی کشیده سرایوان بارگاه معلای مصطفی
وز جام روح پرور ما زاغ گشته مستآهوی چشم دلکش شهلای مصطفی
خیاط کارخانه ی لولاک دوختهدراعه ابیت ببالای مصطفی
شمس و قمر که لولوی دریای اخضرنداز روی مهر آمده لالای مصطفی
خالی زرنگ بدعت و عاری ز زنگ شرکآئینه ضمیر مصفای مصطفی
کحل الجواهر فلک و توتیای روحدانی که چیست خاک کف پای مصطفی
قرص قمر شکسته برین خوان لاجوردوقت صلای معجزه ایمای مصطفی
روح الامین که آیت قربت بشان اوستقاصر ز درک پایه ادنی مصطفی
در بر فکنده زهر بغلطاق نیلگوناز سوگ زهر خورده ی زهرای مصطفی
گو مه بنور خویش مشو غره زانک اوعکسی بود ز غره ی غرای مصطفی
بر بام هفت منظر بالا کشیده اندزین چار صفّه رایت آلای مصطفی
خواجو گدای درگه او شو که جبرئیلشد با کمال مرتبه مولای مصطفی