شمارهٔ ۱۵۹

۹ بیت

قلم گرفتم و می خواستم که بر طومارتحیتی بنویسم بسوی یار و دیار

برآمد از جگرم دود آه و آتش دلفتاد در نی کلکم ز آه آتش بار

امید بود که کاری برآید از دستمز پا فتادم و از دست برنیامد کار

اگرچه باد بود پیش ما حکایت توبرو نسیم و پیامی از آن دیار بیار

کدام یار که او بلبل سحر خوانراز نوبهار دهد مژده جز نسیم بهار

ز دور چرخ فتادم بمنزلی که صباسوی وطن نبرد خاک من برون ز غبار

خیال روی نگارین آن صنم هر دمکنم بخون جگر بر بیاض دیده نگار

دلم بسایه ی دیوار او بود مائلدر آن زمان که گِل قالبم بود دیوار

میان او بکنارت کجا رسد خواجوکزین میان نتواند رسید کس بکنار