شمارهٔ ۱۲
آن تن ماست یا میان شماوان دل ماست یا دهان شما
اگر آن ابرو است و پیشانینکشد هیچکس کمان شما
جز کمر کیست آنک میگنجدیک سر موی در میان شما
آب رخ پیش ما کسی داردکه بود خاک آستان شما
میکند مرغ جان ما پروازدمبهدم سوی آشیان شما
چه بود گر به ما رساند بادبوئی از طرف بوستان شما
خواب خوش را به خواب می بینماز غم چشم ناتوان شما
زلف دلبند اگر برافشانندبرفشانیم جان به جان شما
دل خواجو نگر که چون زده استچنگ در زلف دلستان شما