شمارهٔ ۱ - در وعظ و حسن تخلص به نعت پیغمبر اکرم و تخلص به مدح ناصر الدین ابراهیم
دلا از جان چه برخیزد؟ یکی جویای جانان شوبلای عشق را گر دوست داری دشمن جان شو
خرد را از سر غیرت قفای خاک پاشان زنهوا را از بن دندان حریف آب دندان شو
تو را هم کفر و هم ایمان حجاب است ار تو عیارینخست از کفر بیرون آی و پس در خون ایمان شو
اگر با خاک پاشانت سواری آرزو باشدتو از دیوان دیوان خیز و زی قصر سلیمان شو
اگر در پیش کاخ او سواریت آرزو آیدچو طفلان خوابگه بگذار و زی میدان مردان شو
گر او شب رنگ در تازد تو خود را خاک میدان کنور او چوگان به کف گیرد تو همچون گوی غلتان شو
تو را یک زخم پیکانش ز بند خود برون آردبه صد فرسنگ استقبال آ، یک زخم پیکان شو
چو در جایی همه او باش و چون از جای بگذشتیچه داری آرزو آن کن، چه بینی خوبتر آن شو
تو آن مشنو که مرغ شوم خواهد جای ویران راگرت گنج دل آباد است سوی گنج ویران شو
تو بیرون از حرم زانی که خاقانی است بند توز خاقانی برون آی و ندیم خاص خاقان شو
وگر خواهی کز این منزل امان آن سرا یابیامانت دار یزدان را نیابت دار حسان شو
رسول کائنات احمد، شفیع خلق، ابوالقاسمجمال جوهر آدم، کمال گوهر هاشم
به راه عاشقی شرط است راه عقل نارفتنچو درد عشق پیش آید به صد جان پیشوا رفتن
به کوی عشق هم عشق است رهبر زآن که مردان رابه امر پادشا باید به صدر پادشا رفتن
هوا را راه ده لیکن نه آن راهی که دل خواهدکه نزد عاشقان کفر است بر راه هوا رفتن
به ترکستان اصلی شو برای مردم معنیبه چین صورتی تا کی پی مردم گیا رفتن
دل اندر بند جان نتوان به وصل دوست پیوستنبت اندر آستین نتوان به درگاه خدا رفتن
طریق عاشقی چبود؟ به دست بیخودی خود رابه فتراک عدم بستن، به دنبال فنا رفتن
گه از سوز جگر در سور سر دلبران بودنگه از راه صفت برخوان اخوان الصفا رفتن
جرس وار ار تو را دردی است، تا کی ناله کردننجیب آسا گرت باری است، تا کی راه نارفتن
هنوز اندر بیابان باشی آن ساعت که جانت راازین کرخ فنا باید به بغداد بقا رفتن
ز تو تا غایت مقصد چه یک روزه چه صد سالهچو راهی در میان داری که میباید تو را رفتن
اگر نه دشمن خویشی چه میباید همه خود رادرونسو شسته جان کندن برونسو ناروا رفتن
در این منزل ز سربازی پناهی ساز خاقانیکه ره پر لشکر جادوست نتوان بیعصا رفتن
به ترک نفسگوی از خاصهٔ عشقی که زشت آیدرفیق بولهب بودن، طریق مصطفی رفتن
مدار عالم خلقت، مراد خلقت آدمقوام مرکز سفلی، امام حضرت اعظم
اگر پای طلب داری قدم در نه که راه اینکشمار ره نمایان را قلم درکش که ماه اینک
نخست از عاشقی خود را به راه بیخودی گم کنکه خود ز آنجا ندا آید که ای گم گشته راه اینک
به سر بازی توان دیدن بساط بارگاه اواگر داری سر این سر، در آن بارگاه اینک
سری چبود؟ برو درباز آندر کوی وصل اوسری را صد سراست و هر سری را صد کلاه اینک
تو را چون عشق او پذرفت دعوی بر دو عالم کنکه بر تحقیق آن دعوی قبول او گواه اینک
چو دارالملک جانت را به مهر مهر او بینیمترس از زحمت غوغا به میدان آی، شاه اینک
تو در چاه تحیر مانده وز بهر خلاص توخیال او رسن در دست بر بالای چاه اینک
برون تاز اسب همت را، کجا بیرون ازین گنبدوگر چرب آخورش خواهی هم آب و هم گیاه اینک
بیار آهی که چون از تنگنای لب رها گرددتو را گویند بر کیوان نگر کایوان ماه اینک
ز صف تفرقه برخیز و بر صف صفا بگذرکه از رندان شاه دل سپاه اندر سپاه اینک
به غفلت گر ز خاقانی گناهی در وجود آمدبه استغفار آن خرده بزرگی عذر خواه اینک
حریف خاص اوادنی محمد کز پی جاهشسر آهنگان کونینند سرهنگان درگاهش
شهنشاهی که درع شرع همبالای او آمدقدر دستی که فرق عرش نطع پای او آمد
ز درگاه قدم در تاخت تیغ و نطق همراهشازل دستور او گشت و ابد مولای او آمد
ملایک باروار و در لوای عصمت او شدخلایق با هزاهز در رکاب رای او آمد
به دست لااله افکند شادروان الا اللهکه توقیع رسول الله بر طغرای او آمد
تبارک خطبهٔ او کرد و سبحان نوبت او زدلعمرک تاج او شد، قاب قوسین جای او آمد
کبوتر پردهٔ او داشت، سایه خیمهٔ او شدزبان کشتهٔ پر زهر هم گویای او آمد
قلم بیگانه بود از دست گوهر بار او لیکنقدم پیمانهٔ نطق جهان پیمای او آمد
شب خلوت که موجودات بر وی عرضه کرد ایزدجهان چون ذرهای در دیدهٔ بینای او آمد
مهیا کرد پنج ارکان ملت را به چار ارکانکه هر یک جدولی بوده است کز دریای او آمد
کنون جز ناصر الدین کیست کز بهر نیابت راز بعد چار تن در چار بالشهای او آمد
سراندازی که تا بود از برای گردن ملتنظام عقد شرع از کلک گوهر زای او آمد
امام شرع و سلطان طریقت ناصر الدین، آنکه تارایات او آمد نگون شد چتر بد دینان
ابو اسحق ابراهیم کاندر جنب انعامشبه یک ذره نمیسنجد سپهر و هفت اجرامش
بدان ژنده که او دارد طراز خلعت است آریکه نفس زندهٔ پخته است زیر ژندهٔ خامش
به طفلی بت شکست از عقل در بتخانهٔ شهوتبرآمد اختر اقبال و دید و هم نشد رامش
بلی در معجز و برهان براهیم این چنین بایدکه نه صیدش کند اختر نه دامن گیرد اصنامش
اگر دجال شکلی سنگ زد بر کعبهٔ جاهشهماکنون ز آفت گردون بگردد نقش ایامش
که بود آن کس که پیل آورد وقتی بر در کعبهکه مرغش سنگ باران کرد و دوزخ شد سرانجامش
گرفتم کآتش ناب است قدح حاسدان در ویچو آتش نام او داند کجا سوزاند اندامش
من اندر طالعش دیدم سعادتها و میدانمکه گر ادریس زنده استی همین گفتی در احکامش
چه باک ار یک جهان خصم است آن کس را که گر خواهدجهانی نو پدید آرد جهاندار از پی کامش
دریغا گنجهٔ خرم که اکنون جای ماتم شدکه از فر چنین صدری فراق افتاد فرجامش
اگر در جنبش آید باز خاک او عجب نبودگر این کوه شریعت بود چندین گاه آرامش
نباتش هر زمانی از زبان حال میگویدکس کن ابر ما گم کرد، گم باد از جهان نامش
زهی صدری که خصمت را گیا نفرین همی خواندنگر تا آنکه جان دارد چه نفرین بر زبان راند
مبارک حضرتا، ایام در ظل تو آسایدمقدس خاطرا، اسلام را رای تو پیراید
روان صاحب الاعراف موقوف است تا محشرمیان دوزخ و فردوس که تا رایت چه فرماید
کسی کز خیل اعدای تو شد، بر روزگار اوقضا خندان همی آید، قدر دندان همی خاید
بفرساید ز سوز دولت تو سد اسکندرچه باشد جان یاجوجی کز آن آتش نفرساید
حسودان تو گرچه دیگها پختند، میدانمکه در وی نیست آن چیزی که زا شهر شما زاید
حدیث و فعلشان بیحرف گویی صفر بر جانشچو گفتم در دگر جایش دگر گفتن چه میباید
عروسان سر کلک تو در پرده شدند از منمرا هم هدیهای باید که هر یک روی بنماید
من این تحفه طرازیدم به دندان مزدشان آریعروس آخر چو هدیه دید دانم روی بگشاید
چو یزدان وحی کرد از غیب سوی نحل، میشایستاگر تو سوی خاقانی فرستی نامهای شاید
اگر ذات تو یزدان وار فیض فضل میباردضمیرم نیز نحل آسا شفای جان میافزاید
به جان تو که گردون را ولیعهد است جاه تواگر درعهد تو چون من سخنگویی پدید آید
سخن پیرایهٔ کهنه است و طبع من مطرا گرمرا بنمای استادی کز این سان کهنه آراید