شمارهٔ ۲۷۴
در دو عالم کار ما داریم کز غم فارغیمالصبوح ای دل که از کار دو عالم فارغیم
کم زدیم و عالم خاکی به خاکی باختیمو آن دگر عالم گرو دادیم و از کم فارغیم
عقل اگر در کشتزار خاک آدم ده کیاستما چنان کز عقل بیزاریم از آدم فارغیم
خاک عشق از خون عقلی به که غم بار آوردما که ترک عقل گفتیم از همه غم فارغیم
عشق داریم از جهان گر جان مباشد گو مباشچون سلیمان حاضر است تخت و خاتم فارغیم
همدم ما گر به بوی جرعه مستی شد تمامما به دریا نیم مستیم و ز همدم فارغیم
محرم از بهر نهان کاران به کار آید حریفما که می پیدا خوریم از کار محرم فارغیم
این لب خاکین ما را در سفالی باده دهجام جم بر سنگ زن کز جام و از جم فارغیم
چرخ و اختر چیست طاق آرایشی و طارمی استما خراب دوستیم از طاق و طارم فارغیم
تن سپر کردیم پیش تیر باران جفاهرچه زخم آید ببوسیم و ز مرهم فارغیم
گر شما دین و دلی دارید و از ما فارغیدما نه دین داریم و نه دل وز شما هم فارغیم
چند دام از زهد سازی و دم از طاعت زنیما هم از دام تو دوریم و هم از دم فارغیم
لاف آزادی زنی با ما مزن باری که مااز امید جنت و بیم جهنم فارغیم
چند یاد از کعبه و زمزم کنی خاقانیاباده ده کز کعبه آزاد و ز زمزم فارغیم