شمارهٔ ۲۲۵ - در شکر عطای جاریه که پادشاه وقت به او کرده است

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ادادیاحسنتایملک۱۳ بیت

خسروا خاقانی عذرا سخن هندوی توستهندوئی را ترک عذرا دادی احسنت ای ملک

او غلام داغ بر رخ عنبر درگاه توستعنبری را در دریا دادی احسنت ای ملک

خادمش گردند خاتونان خرگاه فلکتا ورا خاتون یغما دادی احسنت ای ملک

بر قراخان شب و آقسُنقر روز از شرفدر طغان شاهیش طغرا دادی احسنت ای ملک

روی در دریای دولت، پشت بر کوه بقاکز جوار حضرتش جا دادی احسنت ای ملک

برگرفتی آب از خاک سیه خورشیدوارراوقش کردی و بالا دادی احسنت ای ملک

چون ز دارالظلم شروان ناتوانش یافتیشربت عدلش مصفا دادی احسنت ای ملک

چون غریبش یافتی چون عقل و چون عقل از جهاتخانهٔ بالاش ماوی دادی احسنت ای ملک

ساختی کاخ سلیمان جای بانوی سباپس به دست مرغ گویا دادی احسنت ای ملک

مرغ را دیدی که عنقا مهر و زال اندیشه بودخانهٔ رستم به عنقا دادی احسنت ای ملک

بهمن اسفندیاری کاخ رستم سیستانسیستان را بهمن‌آسا دادی احسنت ای ملک

خانه چون خلد است و من چون آدمم زیرا مراحور گندم‌گون حسنا دادی احسنت ای ملک

نایب یزدان توئی امروز و چون یزدان مراخلد بخشیدی و حورا دادی احسنت ای ملک

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش یک ملک (پادشاه) پرداخته و به زیبایی‌ها و نعمت‌هایی اشاره می‌کند که او به شاعری به نام خاقانی عطاء کرده است. شاعر با استفاده از نمادها و واژه‌های زیبا، از تجلیات قدرت و خوبی‌های این ملک در زندگی مردم و سرزمین صحبت می‌کند. او به تحسین کارهایی مثل اعطای مقام و منزلت به بندگان، برقراری عدالت، و ایجاد کاخ‌های زیبا که همگی نماد شایستگی و مهربانی پادشاه است، می‌پردازد. در نهایت، شاعر خود را در کنار این نعمت‌ها و زیبایی‌ها قرار می‌دهد و از خوشبختی‌اش به خاطر این پادشاهی سخن می‌گوید.