غزل شمارهٔ ۳۹۵

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: می۴ بیت

یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحمحتی تجلی الصبح لی فی‌الساترین المُعْلَم

جام صبوحی ده قوی چون صبح بنمود از نویبوئی چو باد عیسوی رنگ چو اشک مریمی

هات من الدن دما فاشرب هنیا فی‌الملافالنفس من قبل الصبی ربت جنانا بالدم

خون خورده‌ای نُه مه پسر خون رزان می‌خور دگرکاین آدمی را آبخور خون است مسکین آدمی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت‌های شعری، شاعر از خداوند درخواست رحمت و روشنی می‌کند. او به شب تار اشاره می‌کند و از صبحی که در حال ظهور است حرف می‌زند. شاعر به زیبایی و طیبتی که در صبح وجود دارد اشاره می‌کند و از آن به عنوان نمادی از نشانه‌های الهی یاد می‌کند. همچنین، او به مفهوم زخم‌ها و رنج‌های انسانی اشاره کرده و بیان می‌دارد که آرامش و رشد روحی انسان با خون و درد همراه است. در نهایت، شاعر به وضعیت اسفناک انسان اشاره می‌کند و به نحوی از اوضاع غم‌انگیز بشریت سخن به میان می‌آورد.