غزل شمارهٔ ۳۸۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: ری۸ بیت

یک زبان داری و صد عشوه‌گریمن و صد جان ز پی عشوه خری

از جگر خوردن تو بس نکنیزانکه پرورده به خون جگری

زهره داری تو ز بیم دل خویشکه به هر دم جگر ما بخوری

گفته بودی که تمامم به وفابرو ای شوخ که بس مختصری

به دعای سحری خواستمتکارم افتاد به آه سحری

دست هجر تو دهانم بردوختتا نگویم که مکن پرده دری

چند در چند همی بینم جورچه کنم گر نکنم نوحه‌گری

آب خاقانی گفتی ببرمبُرده‌ای بالله و حقا که بری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و جدایی است. شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند که او با زیبایی و عشوه‌گری خود دیگران را می‌فریبد و در عین حال خود شاعر را تحت تأثیر قرار داده است. او از درد و رنجی که از دوری معشوق می‌کشد، سخن می‌گوید و به توبه از عشق اشاره می‌کند، اما می‌داند که این توبه ممکن نیست. شاعر احساس می‌کند که معشوق با وعده‌های وفا به او نزدیک شده اما اکنون او را رها کرده است. او از دعا و آرزوهای خود در ساعات سحر یاد می‌کند و از هجران معشوق به شدت رنج می‌برد. در نهایت، شاعر به درماندگی خود در برابر عشق و جدایی اش اشاره دارد و می‌گوید که اگر عشق را از دست داده باشد، زندگی‌اش بی‌معنا شده است.