غزل شمارهٔ ۲

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: وزرا۷ بیت

طبعِ تو دم‌ساز نیست عاشقِ دل‌سوز راخویِ تو یاری‌گر است یارِ بدآموز را

دست‌خوشِ تو منم، دستِ جفا برگشایبر دلِ من بَرگُمار تیرِ جگردوز را

از پیِ آن را که شب پردهٔ رازِ من استخواهم کز دودِ دل پرده کنم روز را

لیک ز بیمِ رقیب وز پیِ نفیِ گمانراهِ برون بسته‌ام، آهِ درون‌سوز را

دل چه شناسد که چیست قیمتِ سودایِ تو؟قَدْر چه داند صدف دُرِّ شب‌افروز را؟

گر اثرِ رویِ تو، سویِ گلستان رسدبادِ صبا رد کند تحفهٔ نوروز را

تا دلِ «خاقانی» است از تو همی نگذردبو که درآرد به مهر آن دلِ کین‌توز را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دل‌باختگی است. شاعر احساس می‌کند که طبع او نمی‌تواند با عشقی که برای فردی خاص دارد، سازگار شود. او نسبت به یاری بدآموز هشدار می‌دهد و از درد و رنجی که عشق به او داده، شکایت می‌کند. شاعر به دنبال روزی است که بتواند راز دل خود را بگوید، اما از خطر رقیب و گمان مردم می‌هراسد. او به توصیف ارزش عشقش می‌پردازد و می‌گوید که دل نمی‌تواند ارزش احساساتش را درک کند. در انتها، شاعر به وفاداری‌اش به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشقش از او دور نخواهد شد.