غزل شمارهٔ ۱۸۱

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امتنرسانید۹ بیت

آمد نفس صبح و سلامت نرسانیدبوی تو بیاورد و پیامت نرسانید

یا تو به دم صبح سلامی نسپردییا صبح‌دم از رشک سلامت نرسانید

من نامه نوشتم به کبوتر بسپردمچه سود که بختم سوی بامت نرسانید

باد آمد و بگسست هوا را زِرهِ ابربوی زِرهِ غالیه فامت نرسانید

بر باد سپردم دل و جان تا به تو آردزین هر دو ندانم که کدامت نرسانید

عمری است که چون خاک جگر تشنهٔ عشقمو ایام به من جرعهٔ جامت نرسانید

مرغی است دلم طرفه که بر دام تو زد عشقخود عشق چنین مرغ به دامت نرسانید

خاقانی ازین طالع خود کام چه جوئیکو چاشنی کام به کامت نرسانید

نایافتن کام دلت کام دل توستپس شکر کن از عشق که کامت نرسانید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناکامی‌ها و عدم موفقیت در رساندن پیام و عشق به معشوقش سخن می‌گوید. او به زیبایی توصیف می‌کند که صبح فرارسیده، اما خبری از بوی معشوق و پیامش نیست. او از نامه‌ای که به کبوتر سپرده سخن می‌گوید که نتوانسته به معشوق برسد و همچنین از دل و جان خود که به باد سپرده، اما ندانسته که کدام یک به معشوق برسد. شاعر با بیان تلمیح‌هایی به احساسات و آرزوهایش، بیان می‌کند که عمرش در انتظار عشق گذشته و هیچ جیزی به‌دست نیاورده است. در پایان، او به نامساعد بودن طالع خود اشاره کرده و به نوعی به شکرگزاری از عشق می‌پردازد، هرچند که نتوانسته است به کام دلش برسد.