غزل شمارهٔ ۱۵۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: سشنشناسد۱۲ بیت

دلبر آن به که کسش نشناسدنوبر آن به که خسش نشناسد

ماه سی روزه به از چارده شبکه نه سگ نه عسسش نشناسد

مست به عاشق و پوشیده چنانککس خمار هوسش نشناسد

دل هم از درد به جانی به از آنکهر طبیبی مجسش نشناسد

بخ‌بخ آن بُختی سرمست که کسهای و هوی جرسش نشناسد

کو سواری که شود کشتهٔ عشقعقل داغ فرسش نشناسد

عاشق از روی شناسی به بلاستخرم آن کس که کسش نشناسد

عشق را مرغ هوائی بایدکاین هواگون قفسش نشناسد

استخوانی طلبد جان همایکه به صحرا مگسش نشناسد

آسمان هرچه بزاید بکشدزانکه فریادرسش نشناسد

روستم بین که به خون ریز پسرکند آهنگ و پسش نشناسد

خوش نفس دارد خاقانی لیکچرخ، قدر نفسش نشناسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی می‌پردازد که عشق و دلبر در آن وجود دارند. شاعر می‌گوید دلبر آن کسی است که کسی او را نشناسد و نوبر کسی است که خسش را نشناسند. او به زیبایی و فضایل عاشق که در خفا و بی‌خبر از دنیا هستند، اشاره می‌کند. شاعر به بررسی دشواری‌های عاشق و درد او می‌پردازد که حتی پزشک نیز نمی‌تواند او را درک کند. در پایان، شاعر به بخت خوشی اشاره می‌کند که کسی از آن بی‌خبر است و عشق را با پرنده‌ای آزاد مقایسه می‌کند که از قفس رهایی یافته است. این اشعار حاکی از غم، زیبایی و عمق عشق و عشق‌ورزی در زندگی انسانی است.