غزل شمارهٔ ۱۵۳

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ارافتاد۷ بیت

تا مرا عشق یار غار افتادپای من در دهان مار افتاد

چه کنم چون ز گلستان امیددیده‌ام را نصیب خار افتاد

کشتی صبر من چو از غرقابنتوانست بر کنار افتاد

سود نکند نصیحتم که مرااین مصیبت هزار بار افتاد

گفتی از صبر ساز دست آویزکه تو را عشق پایدار افتاد

بی‌من است این سخن تو دانی و دلکه تو را با من این قرار افتاد

رفت در شهر، آب خاقانیکار با لطف کردگار افتاد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دردهایی که به دنبال آن می‌آید سخن می‌گوید. او به حسرت و ناامیدی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او به همان اندازه که شیرین است، دردناک نیز می‌باشد. در ادامه، او به مصیبت‌هایی که بارها بر او وارد شده است و عدم تاثیر نصیحت‌ها اشاره می‌کند. همچنین، از صبر به عنوان وسیله‌ای یاد می‌کند که نمی‌تواند او را از این وضعیت نجات دهد. در نهایت، او به زندگی و تقدیر اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او با دیگران پیوند خورده و آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده است.