غزل شمارهٔ ۱۳۲
چه روحافزا و راحتباری ای بادچه شادیبخش و غمبُرداری ای باد
کبوتروارم آری نامهٔ دوستکه پیک نازنینرفتاری ای باد
به پیوند تو دارم چشمْ روشنکه بوی یوسف من داری ای باد
به سوسنبوی و توسنخوی تُرکمپیام راز من بگزاری ای باد
بگوئی حال و باز آری جوابمکه خاموشِ روانگفتاری ای باد
به خاک پای او کز خاک پایشسرم را سرمهٔ چشم آری ای باد
به زلف او که یک موی از دو زلفشبدزدی و به من بسپاری ای باد
من از زلفش سخن راندن نیارمتو بر زلفش زدن چون یاری ای باد
دلم زنهاریَ است آنجا، در آن کوشکه باز آری دل زنهاری ای باد
گر او نگذارد آوردن دلم رادرو آویزی و نگذاری ای باد
چنان پنهانی و پیداست سحرتکه خاقانی توئی پنداری ای باد