غزل شمارهٔ ۱۰۷
حاشا که مرا جز تو در دیده کسی باشدیا جز غم عشق تو در دل هوسی باشد
کس چون تو نشان ندهد در کل جهان لیکنچون این دل هرجائی هر جای بسی باشد
بر پای تو سر دارم گر سر خطری داردوصل تو به دست آرم گر دسترسی باشد
از خاک سر کویت خالی نشوم یک شبگر بر سر هر سنگی حالی عسسی باشد
زآنجا که توئی تا من صدساله ره است الحقزاینجا که منم تا تو منزل نفسی باشد
از زحمت خاقانی مازار که بد نبودگر خوان وصالت را چون او مگسی باشد