غزل شمارهٔ ۱۰۶

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: التورسد۶ بیت

ذره نماید آفتاب ار به جمال تو رسدعین کمال خسته باد ار به کمال تو رسد

ماه منی و ماه را چرخ فدای تو دهدگر به دیار دشمنان وقت زوال تو رسد

چشم زمانه را فلک میل زوال درکشدگر نظر گزند او سوی جمال تو رسد

یافتن وصال تو کار نه چون منی بوددولت دیگری طلب کو به وصال تو رسد

چشم من ار هزار سال از پی روی تو دودگر برسد به عاقبت هم به خیال تو رسد

دیدهٔ خاقنی اگر لاف جمال تو زندکس نکند قبول ازو کآن به مثال تو رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و کمال معشوق اشاره دارد و شاعر به شیفتگی و محبت عمیق خود نسبت به او می‌پردازد. او بیان می‌کند که حتی اگر آفتاب بخواهد جمال معشوق را ببیند، کم‌ارزش می‌شود. شاعر معتقد است که زیبایی معشوق تا حدی است که زمان و فلک نیز حاضرند قربانی او شوند. وصال معشوق برای او کار آسانی نیست و به نوعی آرزوی ناامیدکننده به نظر می‌رسد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به زیبایی معشوق او برسد و تمامی زیبایی‌ها در برابر او ناچیز هستند.