شمارهٔ ۱۸۹ - در مدح جلال الدین شروان شاه اخستان بن منوچهر
خورشید کسری تاج بین ایوان نو پرداختهیک اسبه بر گوی فلک میدان نو پرداخته
عیسی کده خرگاه او وز دلو یوسف چاه اودر حوت یونس گاه او برسان نوپرداخته
این علت جان بین همی، علتزدای عالمیسرسام وی را هردمی درمان نو پرداخته
ابر از هوا بر گل چکان ماند به زنگی دایگاندر کام رومی بچگان پستان نو پرداخته
برده به چارم منظره، مهره برون از ششدرهنزل جهان را از بره، صد خوان نو پرداخته
هان شاخ دولت بنگرش کامسال نیک آمد برشچون باربد مرغ از برش دستان نو پرداخته
شاه فلک بر گاه نو داده جهان را جاه نوچون حصن دین را شاه نو بنیان نو پرداخته
هان النثار ای قوم هان جان مژده خواهید از مهانکاینک سر شروانشهان ایوان نو پرداخته
بنموده اخترتان هنر، بخشیده افسرتان ظفراقبال خسروتان ز فر، کیهان نو پرداخته
خسرو جلال الدین سزد دارای شروان این سزدبزمش سپهر آئین سزد دوران نو پرداخته
قصرش گلستان ارم، صدرش دبستان کرمدر هر شبستان از نعم بستان نو پرداخته
ایوانش را کز کعبه بیش، احسانش زمزم رانده پیشاز بوقبیس حلم خویش ارکان نو پرداخته
محراب خضر ایوان او، به ز آب حیوان خان اودر هر شکارستان او، حیوان نو پرداخته
فراش صدرش هر شهی، بهر چنین میدانگهیچرخ از مه نو هر مهی چوگان نو پرداخته
گردون چو طاقی از برش، بسته نطاقی بر درشدر هر رواقی از زرش، برهان نو پرداخته
هر خاک پایش قبلهای، هر آبدستش دجلهایهر بذل او در بذلهای، صد کان نو پرداخته
اشکال دولت کرده حل، بر تیرش از روی محلاین سبز پنگان از زحل، پیکان نو پرداخته
کلکش ابد را قهرمان بهر دواتش هر زمانهست از فم الحوت آسمان دندان نو پرداخته
چون از لعاب شیر نر، دندان گاو است آبخورتیغش بر اعدا از سقر، زندان نو پرداخته
باد از بقا حصن تنش، وز گرز البرز افکنشبر حصن جان دشمنش، غضبان نو پرداخته
حکمش ولیعهد قدر، پیکانش سلطان ظفرتیرش ز طغرای هنر فرمان نو پرداخته
تریاق عدلش هر دمی اکسیر جان عالمیخاقانی از مدحش همی دیوان نو پرداخته