شمارهٔ ۴۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیلن (مضارع مسدس اخرب مکفوف)قافیه: وانگاهمهبهمهبوداینهردو۳ بیت

سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمعسزد که او نکند طمع ِ پیردندان کَرو

سزد که پروین بارد دو چشم من شب و روزکنون کزین دو شب من شعاع برزد پَرو

غریب نایدَش از من غریو گر شب و روزبه ناله رعد ِ غریوانم و به صورت غَرو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به تمثیل‌هایی درباره عشق و طمع می‌پردازد. او می‌گوید که طمع ورزیدن به زیبایی‌های معشوق، مانند دندان‌های نقره‌ای، امری طبیعی است. همچنین بیان می‌کند که اگر محبوب او شب و روز در دلش برجسته باشد، اشکال ندارد که او نیز به طور عمیق احساساتش را ابراز کند. در نهایت، شاعر به ناهمگونی خود با دیگران اشاره می‌کند و بیان می‌کند که ناله‌هایش، همچون صدای رعد و برق، ممکن است بیگانه به نظر برسند، اما به روشنی احساسات عمیق او را منتقل می‌کنند.