شمارهٔ ۸۳

۸ بیت

به هر محفل که شمعی زآتش پروانه می‌سوزدز حسرت بس دل دیوانه و فرزانه می‌سوزد

شب هجران خیالش زد چنان بر خرمنم آتشکه برق شعله‌ام هم شمع و هم پروانه می‌سوزد

در این ویرانه آن دیوانه آتش‌نهادم من،که هرشب از شرار ناله‌ام ویرانه می‌سوزد

چنانم از جگر آتش برون آید که بر ساغرنهم گر لعل لب، هم باده هم پیمانه می‌سوزد

خیالت بر من دیوانه، در ویرانه برق‌آساشراری زد که هم ویرانه هم دیوانه می‌سوزد

شدم در بزم هر آتش‌پرست افسانه عشقتچو خرمن پیکرم از برق آن افسانه می‌سوزد

نه من پروانه‌سان هردم زنم آتش به بال و پرکه از سودای عشقت شمع در کاشانه می‌سوزد

چنان از عشق سوزد افسرا، جانانه‌ام پیکرکه پنداری تو برق آشنا بیگانه می‌سوزد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف شعله‌های عشق و سوز و گداز ناشی از آن می‌پردازد. او از حسرت و درد دل ناشی از دوری معشوق می‌گوید و بیان می‌کند که آتش این دل‌تنگی، هم دیوانه و هم فرزانه را می‌سوزاند. او شب‌ها در تنهایی و ویرانی عشق خود، گریه و ناله می‌کند و از شدت احساساتش، مانند شمع و پروانه، می‌سوزد. شاعر به تصویر کشیدن آتش درونی خود و تأثیر عشق بر زندگی‌اش ادامه می‌دهد و به این نتیجه می‌رسد که عشق، او را به شدت دچار سوزش و درد می‌کند و حتی به‌نظر می‌رسد که وجودش به خاطر این عشق در حال دود شدن است. در نهایت، او از عشق خود به عنوان شعله‌ای غریب و آشنا یاد می‌کند که همه‌جا را می‌سوزاند.