شمارهٔ ۲۰۱

۷ بیت

آیا بُوَد که روزی از دوستان بشیریآرد به دوستداران پیغام دلپذیری

ای بوی آشنائی از کوی کیست کائیخود نکهت بهشتی یا نفحه عبیری

آوخ که خانه دل در عشق خوبرویانچون کشوری است کاو را ویران کند امیری

دام بلا چه حاجت در راه ما نهادنتاری ز زلف بگشا گر می‌بری اسیری

ما خود پذیره هستیم تا جان دهیم لیکنتو خود ز بس تکبّر از ما نمی‌پذیری

گفتی که گیرمت دست چون اوفتادی از پایاینک ز پا فتادم، دست از چه ام نگیری؟

افسر نوای عشقش در گوش جان اثر کردزآن بیخودانه هر دم بر می‌کشد صفیری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و عشق عمیق شاعر نسبت به محبوبش اشاره دارد. شاعر از دوستی به نام بشیری یاد می‌کند که پیامی دلپذیر به او می‌رساند. او به بوی آشنای محبوب اشاره دارد و دل‌باختگی‌اش را به تصویر می‌کشد. شاعر می‌گوید که قلبش در عشق خوبرویان ویران شده و می‌خواهد از زلف محبوبش گرفتاری‌هایش را باز کند. او احساس می‌کند که هرچند سختی‌ها و بلاها در مسیرش قرار دارد، لیکن او همچنان آماده است تا جانش را فدای عشق کند، اما محبوب به خاطر تکبرش او را نمی‌پذیرد. در پایان، تاثیر صدای عشق را بر روح و جان خود می‌داند و به وجد و شوق درونی‌اش اشاره می‌کند.