شمارهٔ ۱۸۸

۷ بیت

شود آیا که ز ما حرف وفا گوش کنیمهربان باشی و بیداد فراموش کنی

پرتو روی تو بگرفت جهان، پرده بهلمگر این آتش پر مشعله خاموش کنی

بی خود از باده دوش استی و ما هشیارانمست سهل است، که دیوانه و مدهوش کنی

هرچه دل بود، ربودی و کشیدی در زلفاین گران سلسله را بهر چه بر دوش کنی

هوسم زندگی دیگر، و عمر دگر استشود این هر دو گرم دست در آغوش کنی

باده زآن شیشه که با غیر خوری شرمت بادخون حسرت زدگان است چرا نوش کنی

بنده طلعت او، خواهی اگر بود، افسرشرطش آن است که از خویش فراموش کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به درخواست شاعر از محبوبش اشاره دارد که آیا می‌تواند از خصومت‌ها و بی‌عدالتی‌ها فاصله بگیرد و به جای آن مهربان باشد. شاعر معتقد است که زیبایی محبوبش باعث روشنایی جهان شده و از او می‌خواهد که آتش عشق را خاموش کند. او همچنین به حالت مستی و دیوانگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که این وضعیت آسان‌تر از آن است که بخواهد جذابیت او را فراموش کند. با ابراز آرزو برای زندگی و عمری نو، شاعر از محبوبش می‌خواهد در آغوشش بگیرد. او همچنین به شیشه باده‌ای که محبوب با دیگران می‌نوشد، اشاره می‌کند و او را به نوشیدن به جای حسرت دیگران دعوت می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که اگر محبوب بخواهد به او توجه کند، باید خود را فراموش کند.