شمارهٔ ۱۷۳

۶ بیت

ای ذره های کوی تو خورشید منظرانبا طرّه تو جان و دل خلق توامان

صد بار بیش سوخته دلهای چون کبابتا داده آب چشمه تیغت به تشنگان

خورشید کی به ذره حسن تو می رسدکی پر زند به عرصه سیمرغ ماکیان

آن زلف حلقه حلقه، به رخساره ات نقابیا ضیمران به نسترنت هست سایه بان

کردیم وصف ماه، که آیینه دار توستای آفتاب روی به از مهر آسمان

از فتنه های چشم تو، ای ترک جنگجویآورده ام به خطه ی دارالامان، امان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش سخن می‌گوید و او را به خورشید و ماه تشبیه می‌کند. شاعر با ابراز عشق و دلدادگی خود، از سوختن دل‌های عاشقانی چون کباب در عشق او می‌گوید و به تأثیر عمیق نگاه و زلف معشوقه اشاره می‌کند. همچنین، شعری که به وصف معشوقه پرداخته، نشان‌دهنده‌ی برتری او بر سایر زیبایی‌ها و نورهای آسمانی است. شاعر از فتنه‌های چشمان او و تأثیر آن بر خود صحبت می‌کند و امانتی از عشق و احساساتش را به وجود می‌آورد.