شمارهٔ ۱۷۱

۸ بیت

زآن قد چون صنوبر و زآن روی چون سمن،کاخم شده است گلشن و کویم شده چمن

ماه است و ماه را نبود لعل لب عقیقسرو است و سرو را، نبود سیم ساده تن

زلف دوتاش، آیت جادوی سامریلعل لبانش، غیرت یاقوت بوالحسن

زنجیر عقل آمد و پابند هوشیارآن زلف حلقه حلقه و آن جعد پرشکن

هر تار آن شکن که گره در گره بودفرزانه را سلاسل و دیوانه را رسن

ایمن نیم ز هندوی زلف تو، کاشکارکالای دل ربود که دزدی است خانه‌کَن

جز عندلیب دل، که به زلف تو واله استبلبل شنیده ای که بود واله زغن

عزم سفر به خطه چین و ختن خطاستمار است چین زلف تو، هم چین و هم ختن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت دو معشوق اشاره دارد. شاعر با استفاده از تشبیهات و استعاره‌ها، معشوقش را به صنوبر و سمن و ویژگی‌هایش را به ماه و سرو تشبیه می‌کند. زلف او به عنوان نماد جذابیت و سحر معرفی شده و می‌گوید که این زلف‌ها نه تنها عقل را به بند می‌کشند، بلکه دیوانگی را نیز به همراه دارند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که زلف معشوقش چنان زیبایی دارد که تمام دل‌ها را می‌رباید و حتی سفر به سرزمین‌های دور به خاطر زیبایی او خطاست. در نهایت، به زیبایی و تاثیری که این زلف‌ها دارند، تأکید می‌شود.