شمارهٔ ۷۳ - خدیو کشور توحید

۳۹ بیت

به مصر باختر چون یوسف خور گشت در زندانزلیخای فلک زآن اشک حسرت ریخت بر دامان

سپاه روم را بیغوله مغرب چو شد منزلسپهدار حبش آمد هم اندر طرف این میدان

چو شد این لاله حمرا، نهان زین گلشن خضراهزاران نرگس شهلا شکفت از طرف این بستان

چون این ضرغام زرین تن شد از این مرتع سوسننمایان شد در این دامن، بسی آهوی مشک افشان

عیان جوی مجرّه از سواد چرخ شد ناگه،چنان کز جانب ظلمات پیدا چشمه حیوان

زمین شد گونه زنگی ز ظلمات شب تاریفلک شد کاخ ارژنگی ز نور انجم تابان

عروس مهر شد پنهان به خلوتخانه مغربنثار حجله اش آمد ز گردون بس در رخشان

مرا فلک تفکر شد ز موج حادثه امشبغریق لجه حیرت از این دریای بی پایان

بخود گفتم بر این مبنی که باشد علت غائی؟بخود گفتم از این بنیان چه باشد مقصد یزدان؟

بناگه این خروش از هاتف غیبم به گوش آمدکه بگشا دیده حق بین، ببین در عالم امکان

بهر منظر نظر کردم به چشم ظاهر و باطننبد جز جلوه دلبر، نبد جز طلعت جانان

نه در مشرق، نه در مغرب، نه در ایسر، نه در ایمننه در علوی و نه سفلی، نه در پیدا، نه در پنهان

چنان بیخود شدم از خود که هیچ از خود ندانستمنه سر از پا، نه پا از سر، نه جان از تن، نه تن از جان

درآن وارستگی خود را، ندیدم در میان پیداهمه او شد زمن ظاهر، همه من شد در او پنهان

ظهور مطلق آن خلوت نشین کشور وحدتکه گشت از پرتو رخسار او شمس ازل تابان

شهنشاهی که ذات پاک یزدان را بود مظهرعلی عالی اعلی، ولی قادر سبحان

خدیو کشور توحید آن شاهنشهی کامدفلک بر خرگهش حاجب، ملک بر درگهش دربان

فلک خرگه شهنشاها، توئی در ملک هستی دلجهان داور خداوندا، توئی در جسم عالم جان

نبودی گر طواف آستانت مقصد گردونکجا پرگارسان گشتی به گرد مرکز کیهان

ز مهر ار بنگری بر ذره، گردد جلوه گر بیضابه لطف ار رو کنی بر قطره، گردد موج زن عمان

عروس دهر را باشد غلام خرگهت همسربسیط چرخ را باشد گدای درگهت سلطان

اگر خفاش بگشاید بر ایوان جلالت پرسزد گر بیضه خورشید را در پر کند پنهان

تو گشتی جلوه گر ز آئینه رخساره لیلیکه شد قیس بنی عامر به بیدای خرد حیران

نبودی گر تو بر اسماء خاتم معنی باطنسلیمان را کجا جن و بشر بودند در فرمان

زمانی گر بپیچد سر ز حکم محکمت گردونبیک دم پنجه قهر تو با خاکش کند یکسان

بنای ملک هستی را، توئی مطلع توئی مقطعکتاب آفرینش را توئی خاتم، توئی عنوان

رسد در ساحل از دریای وصفت، زورق فکرتخسی را گر شود مسکن به قعر بحر بی پایان

بود امرت چنان جاری همی در عرصه گیتیکه حکم روح مستولی بود در پیکر انسان

ز چشم هیچکس پنهان نئی، از فرط پیدائیظهور از بس که داری در جهان گردیده ای پنهان

تو بودی جلوه گر هر عصری از اعصار در عالمگه از روی اویس و گاهی از رخساره سلمان

توئی پنهان، توئی پیدا، توئی صورت، توئی معنیتوئی آمر به هفت اختر، توئی ناهی به چار ارکان

محیطی کامد از او بحر موجود آب یک قطرهتو را یک رشحه ای باشد هویدا از یم احسان

تو را از یک نظر برپا، بنای آدم و عالمنظرگر بازداری نبود، آثاری از این بنیان

فتاده بر سرش از بس هوای گلشن کویتز گلزار جنان پوشیده چشم خویشتن رضوان

چو با مهر تو دل بستم ز قید جان و تن رستمبود حُبّ توام مذهب، بود مهر توام ایمان

کنون عید است و احباب تو هر یک ارمغان برکفمرا بر کف نباشد، ارمغانی غیر نقد جان

بشد شرمندگی زین هدیه ناقابلم حاصلکه دُر آورده ام در بحر و زر آورده ام در کان

بود تا نور هفت اختر در این پیروزه گون منظربود تا سیر نه گردون، به گرد مرکز کیهان

محبان تو را بادا مبارک افسر زرینحسودان تو را بادا، به حنجر خنجر بران