شمارهٔ ۵۲ - خسرو گلبن
شد وقت آن که از اثر باد صبحدمبر تخت سبزه خسرو گلبن نهد قدم
گلشن شود ز جلوه عیان در خیال کوربلبل کند به نغمه اثر در دل اصم
گردد ز بوی غنچه غمین نکهت بهشتآید ز رنگ لاله خجل گلشن ارم
اکنون که شد ز لاله گلستان صنم ستانشاید که صوفیان نپرستند جز صنم
همدم، بده پیاله که وقتی است جانفزامحرم، بیار باده که عیشی است مغتنم
سبزه چو خط دلبر چینی است دلرباغنچه چو لعل شاهد رومی است مبتسم
برق صباح را همه دم ناله بی جفاجام صبوح را همهجا گریه بیستم