شمارهٔ ۲۷ - ایضاًله
بس پراکنده و پریشانمره فراکار خود نمی دانیم
هیچ جرمی نکرده محبوسیمبی اوامی اسیر زندانیم
همجو خفاش روزکور همهدشمن آفتاب رخشانیم
چون ستاره بشب برون آئیمبرخود از تیغ مهر ارزانیم
در نهان خانه ها چو هیچ نماندما بجای قماشه پنهانیم
زرد و لرزان و نیم مرده ز غمراست همچون چراغ دزد نیم
همچو چنگ از گرفت می نالیممانده در پرده بی نوازانیم
هیچ فریادرس نمی بینمهرچه فریاد بیش می خوانیم
گر شنیدی که در وجود کسیزنده در گور خفت ما آنیم