شمارهٔ ۳۴۴ - وله ایضا

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انرهی۸ بیت

ای مقادیر فضل و افضالتبیش از اندازۀ بیان رهی

اندرین روزها که گشت هوانا خوش و سرد هم بسان رهی

بس که هر دم ز لشکر بهمنلرزه افتد بر استخوان رهی

بیم آنست حاش من یسمعکآورند از عدم نشان رهی

چاکران را بنزد مخدومانعذرها هست خاصه آن رهی

گر تن از خدمت تو محرومستلازم حضرتست جان رهی

گرچه شد بسته این زبان چو آباز دم سرد در دهان رهی

نفس ز مهریر می خواهدعذر تقصیر از زبان رهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی از دل و درونیات شاعر می‌پردازد. شاعر از فضل و مزایای خود سخن می‌گوید و احساس می‌کند که در روزهای ناخوشایند و سرد، به ویژه در هنگامه‌ای که بهمن می‌آید و لرزه بر اندامش می‌اندازد، دچار نگرانیش نسبت به میرایی و عدم وجود خود است. او به چاکران و خادمانش اشاره می‌کند که عذرهایی دارند، اما خود به رغم محرومیت از خدمت، همچنان با جان و دل در پی خدمتگزاری است. در نهایت، اشاره به خواهش نفس از محبت و پوزش‌خواهی از جانب وی دارد.