شمارهٔ ۲۸۹ - ایضا له

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ه۴ بیت

هر کو به هنر کند مباهاتیا فخر آرد به فضل و خامه

از فقر سیاه رو چو کلکستوز پشت شکسته همچو نامه

باشد چو قلم تهیّ و عریانپشت و شکمش زنان و جامعه

انگشت محاسبانه داردزان باشد زرد رخ شمامه

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع فخر و مباهات به هنر و دانش اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که کسانی که به هنر و فضل خود افتخار می‌کنند، اگر از فقر و ناتوانی رنج ببرند، وضعیتشان چندان دلپذیر نخواهد بود. او به عدم توانایی و تهی بودن از هنر واقعی اشاره می‌کند و می‌گوید که در این حال، انسان به مانند یک قلم بی‌ارزش می‌ماند. در انتها، به سختی‌های محاسبه و تحلیل زندگی‌اش اشاره می‌کند و نتیجه می‌گیرد که چنین وضعیتی باعث زردی و ناراحتی او می‌شود.