شمارهٔ ۲۳۵ - وله ایضا فی استدعاالّتبن

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: م۱۱ بیت

بدرگاه خواجه شدم دی سواربدان تا ز دیدار او برخوردم

ز بهر عمارت بدان پیشگاهیکی تودة خاک آمد برم

دو سه توبره کاه در پیش اوکه شایستی ار بودی آن بر سرم

به لفظی که دانند آنرا خرانهمی گفت در زیر لب استرم

چه بودی گر این خاک من بودمیمن آن بخت نیک از کجا آوردم

از این خاکم اندر دهان آمد آبسزد گر دگر خاک را نسپرم

از این پس تو بر خاک ره می نشینکه آن بهتر از لاشۀ لاغرم

که هم آب و هم کاه دارد ببرمن از دور باد هوا می خورم

برو خواجه را از زبانم بگویکه ای چشمۀ جود و کان کرم

مرا نیز از کاه پر کن شکمکه آخر نه از خاک ره کمترم

رسولم ز استر بنزدیک توادا کردم و دردسر می برم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، گویا نویسنده به درگاه خواجه‌ای بزرگ و محترم آمده و از او درخواست کمک دارد. او به تصویر خاک و کاه‌هایی که در پیشگاه خواجه است، اشاره می‌کند و از سر دور افتادگی و فقر خود شکایت می‌کند. شاعر می‌گوید که اگر آن خاک از او بود، بخت بهتری داشت و به نوعی احساس می‌کند که از نظر وضعیت اجتماعی و مالی در مقایسه با خاک و کاه، پایین‌تر است. او از خواجه درخواست می‌کند که به او رحم کند و شکمش را از نعمت‌ها پر کند، زیرا او نیز حق داشتن غنا را دارد. در نهایت، شاعر به خواجه پیام می‌دهد که او به عنوان فرستاده‌ی استر به نزد او آمده و دردهای خود را به او منتقل کرده است.