شمارهٔ ۴۰
دلم نخست که دل بر وفای یار نهادبه بی قراری با خویشتن قرار نهاد
ز جان امید ببّرید و دل ز سر برداشتپس انگهی قدم اندر ره استوار نهاد
بگرد خویش چو پرگار می دود بر سرکنون که پای طلب در میان کا نهاد
هر آن ستم که ز دلدار دید در ره عشقگناه آن همه بر بخت و روزگار نهاد
ز تنگنای دلم چون بجست قطرۀ اشکز راه دیده روان سر بکوی یار نهاد
هر آن سیه گریی کان دوزلف با من کردبرفت و یک یک بر دست آن نگار نهاد
ز بیم تنگی اندر حصار سینه دلمذخیرۀ غم و اندوه بی شمار نهاد
مرا بخون دل خود چو تشنه دید فلکبدست گریه ام این کام در کنار نهاد
هم از نوا در ایّام دان که نرگس تومرا بسان گل از نوک غمزه خار نهاد
کسی که نام فراق تو بر زبان آوردچنان بود که زبان در دهان مار نهاد
وصال را چه کنم زین سپس؟ که مایۀ عمرفراق او همه در راه انتظار نهاد