شمارهٔ ۱۶ - در توصیف کربلا
کو طالع و بخت آنکه باشمدر حضرت کربلا ز زوار
چینم گل بوسه بالب شوقگاهی از درگهی ز دیوار
مالم بر خاک آستانشهر دم روی نیاز صد بار
آنکه به زبان عجز و زاریگویم رفیق ره که هشدار
چون در رسدم اجل بناگاهاین است وصیتم که زنهار
گرد رخ من ز خاک آنکوستناشسته مرا به خاک بسپار