شمارهٔ ۹۵۰
تو و مستی و ناز و عشوه و مغرور خود بودنمن و بی طاقتی و راه صحرا و نیاسودن
من و گریان چو ابر از غم، من و نالان چو نی هر دمتو و خندان به رنگ گل، تو و پیمانه پیمودن
به ضبط خویش تا کی غنچه می مانی، که در آخربه خون دل چو برگ لاله باید دامن آلودن
اسیر شعلهٔ حسنی که در بزم تماشایشصدای دل شکستن آید از مژگان بهم سودن
زوالی ره نیابد در کمال باطنی جویابه آب زر چو مه تا چند خواهی چهره اندودن