شمارهٔ ۹۱۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ودازینمردم۸ بیت

دل را اسیر پیچش آن مو گذاشتیمپابند حلقه حلقهٔ گیسو گذاشتیم

چون غنچه گوئیا سرو زانوی ما یکیستسر در غم تو بسکه به زانو گذاشتیم

قندیل وار شیشهٔ دل را به یادگاربر پیش طاق آن خم ابرو گذاشتیم

آنیم که گوهر دل را ز شش جهتگردآوری نموده به یک سو گذاشتیم

کاری نکرده ایم کز او بهره ای بریمما کار خویش با کرم او گذاشتیم

یارای کیست غیر اطاعت به درگهتدر پیشگاه حسن تو زانو گذاشتیم

ما راست شش جهت گل شش برگ در نظراز هر طرف به کوی تو تا رو گذاشتیم

اظهار حال دل که زبان عاجزست از آنجویا به آن دو چشم سخن گو گذاشتیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاطفی و عشق عمیق شاعر به معشوقش می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دلش را به خاطر زیبایی‌های محبوبش اسیر کرده و به نوعی خود را تحت تأثیر او قرار داده است. او عشقش را به طور عمیق ابراز می‌کند و ذکر می‌کند که تلاش کرده‌اند تا گوهر دلشان را از هر طرف جمع کنند و به محبوب بدهند. همچنین، او از ناتوانی زبانش برای بیان حال و دلش سخن می‌گوید و از چشمان محبوب به عنوان ابزاری برای بیان احساساتش یاد می‌کند. در کل، شعر از عشق، تسلیم و زیبایی می‌گوید.