شمارهٔ ۸۸۰

قافیه: ااهم۵ بیت

در کدورت خون شدم از خویش شادان آمدمجسم رفتم در غم او از خود و جان آمدم

همچو آب جو که در گل می نماید خویش راگرچه گشتم پای تا سر گریه، خندان آمدم

با تن زار از پی آن یوسف مصر جمالهمچو گرد کاروان افتان و خیزان آمدم

کی اسیر عشق را بی بهره دارد فیض حسنگل ستان گشتم ز بس زانرو گلستان آمدم

بر نمی تابد تن روشن دلان بار لباساز عدم، جویا! به رنگ شعله عریان آمدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربیات عاطفی و روحی خود سخن می‌گوید. او از غم و اندوهی که بر او سایه افکنده، صحبت می‌کند و اشاره دارد که با وجود درد و رنج خود، به نوعی خوشحالی و شادی نیز دست یافته است. او خود را به آب جوئی تشبیه می‌کند که در دل گل می‌درخشد، نشان‌دهنده این است که حتی در سختی‌ها نیز زیبایی و شادابی وجود دارد. شاعر همچنین از عشق و شیدایی خود به یوسف، نماد زیبایی و کمال، سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشقی عمیق و اسارت در آن، او را به گلستانی از عشق و زیبایی می‌برد. در نهایت، او با اشاره به روشن دلی‌ها، خود را به جستجوی حقیقت و زیبایی دچار می‌بیند و به دنبال چیزی فراتر از وجود مادی خود است.