شمارهٔ ۸۶۷

قافیه: انامدم۶ بیت

دست هوس زنعمت دنیا کشیده امچون طفل غنچه خونه دل خود مکیده ام

چندان نهان به زیر غبار غمم که گردبر بام و در نشسته ز رنگ پریده ام

مستغنی از لباس بود دوش همتمآن جامه ام بس است که از خود بریده ام

یک گوش کر شدم چو صدف پای تا بسراز خلق ناشنیدنی از بس شنیده ام

دست مرا جدا زگریبان مکن خیال!‏چون گل یکیست پنجه و جیب دریده ام

غافل مشو ز من که جگر گوشهٔ دلمجویا سرشک از سر مژگان چکیده ام

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و ناپایداری‌های درونی شاعر است. او از دلبستگی به دنیا و نعمت‌های آن سخن می‌گوید و خود را مانند طفلی می‌بیند که در جستجوی خوشبختی است. شاعر از غم‌ها و پنهانی‌های درونش می‌گوید که مانند غباری بر او نشسته‌اند. او به این نکته اشاره می‌کند که از چیزهای مادی بی‌نیاز است و تنها به خود آزاد شده‌اش اکتفا می‌کند. در عین حال، با اشاره به گوش‌هایش که نشنیده مانده، نشان می‌دهد که از سخنان دیگران بی‌توجه شده است. در پایان، او از دیگران می‌خواهد که او را ترک نکنند، زیرا او همواره در جستجوی عشق و عاطفه است.