شمارهٔ ۸۵۳

قافیه: م۶ بیت

خوش آن دم کز جفایش خوشدلی بنیاد می‌کردمبه این افسون دلش را مایل بیداد می‌کردم

چسان بینم به دام طره‌ات آن مرغ دل‌ها راکه بر گرد تو می‌گرداندم و آزاد می‌کردم

ز چشمش می‌گرفتم گاه دل گه باز می‌دادمنگاهش را به علم دلبری استاد می‌کردم

چو می‌دیدم دلش را مایل بی‌تابی عاشقبه اندک جور او دانسته صد فریاد می‌کردم

به بزم حیرتم طعن خموشی می‌زند سوسناگر من هم زبان می‌داشتم فریاد می‌کردم

نه امروزی‌ست این بی‌تابی‌ام جویا که چون جوهرپرافشانی میان بیضهٔ فولاد می‌کردم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر حاکی از احساسات عمیق و عشق شاعر است. او به وصف لحظاتی می‌پردازد که در آن این عشق را با تمام وجود می‌چشد و دلش را با خوشدلی و زیبایی‌های محبوبش پر می‌کند. شاعر از احساسات خود نسبت به معشوق می‌گوید و اشاره می‌کند که چطور با محبت و عشقش می‌تواند او را آزاد و رها کند، در حالی که دل خودش نیز در پی او می‌گردد. همچنین، او از درد و ناامیدی ناشی از جدایی و بی‌تابی سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که کاش زبان داشت تا فریاد بزند و احساساتش را بیان کند. به طور کلی، شعر بیانگر زیبایی و پیچیدگی عشق و عواطف انسانی است.