شمارهٔ ۸۳۲

قافیه: ارنگذارم۶ بیت

بود آسودگی در اضطراب از چشم بی‌تابمچو نبض خسته دایم در طپش باشد رگ خوابم

مرا دل کندن از صهبا کم از جان کندنی نبوددر اعضا ریشه دارد از رگ تلخی می نابم

ز مستی رتبهٔ جمشید باشد بینوایان رابود تختم بساط خاک تا در عالم آبم

ز جوش گریه در شبهای هجران چشم آن دارمکه چون خاشاک بردارد زجای خویش سیلابم

کنم بی شکرین لعل تو گر پیمانه پیماییرگ تلخی زبان مار گردد در می نابم

مرا یاد بناگوشی چنین در تاب و تب داردکمند صید دل گردیده جویا موج مهتابم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و متناقض شاعر است. او از اضطراب و ناآرامی درونی خود می‌گوید و اینکه با وجود درد و دشواری، دل کندن از نشئگی و لذت‌های زندگی برایش سخت است. شاعر به طعمی تلخ اشاره می‌کند که از می ناب می‌چشد و نماد تلخی‌های عشق و جدایی است. در شب‌های تنهایی، او از شدت اشک و گریه‌اش مثل سیلابی می‌سوزد. در پایان، شاعر به یاد محبوبش و تأثیر عمیق او بر دل و جانش اشاره می‌کند، گویی که او در جستجوی راهی برای رسیدن به آرامش و آرامش خاطر است.