شمارهٔ ۷۷۱
شکاریی که دلم گشته است نخجیرشصدای شیر به گشو آید از نی تیرش
به صد زبان خموشی جواب ناله دهدچو بوی غنچه نهان در لب است تقریرش
صفای غبغبش از ماه، گوی خوبی بردمگر ز آب گهر کرده اند تخمیرش
بسوخت گرمی خونم چو آه تیرش راز سخت جانی من اره گشت شمشیرش