شمارهٔ ۷۴۳

قافیه: ابیاش۷ بیت

در دامن دل اشک ز مژگان تر اندازاین مشت شرر باز به جیب جگر انداز

آنجا که کشد معرفتش تیغ چو خورشیدچون ماه گر از اهل کمالی سپر انداز

از خویش بهر سو که روی دار امانستزنهار از این مهلکه خود را بدر انداز

یا زان مژه کن پهلو خواهش تهی ایدلیا بستر راحت به دم نیشتر انداز

هر شب پی تعمیر دلم تا که تو از جورهر روز خرابش کنی ای خانه برانداز

باشد که بیفتد زچمن بیضهٔ بلبلای دل زفغان شعله در این مشت پرانداز

خواهی که چو شبنم روی از خود به نگاهیجویا همه تن دیده به جانان نظراندز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و دردهای عمیق عشق و معرفت می‌پردازد. شاعر ابتدا از دلش اشک می‌ریزد و از سوزش احساساتی که تجربه می‌کند سخن می‌گوید. او به چالش‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که باید از خود و مشکلات دوری کند. همچنین به تفاوت بین شادی و اندوه در زندگی می‌پردازد و از تلاش خود برای ترمیم دلش سخن می‌گوید. در نهایت، او امیدوار است که بتواند زیبایی و عشق را از جانب محبوبش بدست آورد و به این ترتیب درد و رنجش را کاهش دهد. شعر به تعابیر مختلفی از عشق و آلام آن می‌پردازد و از جاذبه‌های شدید آن سخن می‌گوید.