شمارهٔ ۷۳۴

قافیه: نمیرسدامروز۷ بیت

گذشتم از سر عشقت من و خیال دگرگل دگر چمن دگر و نهال دگر

بس است در شب هجر توام تواناییهمین قدر که زحالی روم بحال دگر

امیدوار به عفوم، چنانکه می ترسممباد بیم گناهم شود و بال دگر

نشست تا به دلم چون نگین بر انگشترفزوده جوهر حسن ترا جمال دگر

ز آه ما که شد امروز تیره آینه اتکشیده ایم ز روی تو انفعال دگر

ز قید نفس رهایی بسعی ممکن نیستز دام خویش پریدن توان به بال دگر

شنیدن خبر مرگ همگنان جویابس است هر دل زنده گوشمال دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جدایی است. شاعر از محبت و احساس عمیق خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند و به تغییراتی که این عشق در زندگی‌اش ایجاد کرده، اشاره می‌کند. او به نوعی حسرت می‌خورد که چگونه عشقش به معشوق، باعث شده که از زیبایی‌های دیگر زندگی دور شود. همچنین، در احساس عذاب وجدان و ترس از گناهش نیز ابراز نگرانی می‌کند. شاعر به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و از تأثیر عواطفش بر قلب و روح خود می‌گوید. به طور کلی، این شعر ترکیبی از عشق، درد و تمایل به رهایی از رنج‌هاست.